Τετάρτη, 24 Σεπτεμβρίου 2014

"Σύντομη ζωή" Χουάν Κάρλος Ονέτι


H απογοήτευση για έναν άντρα είναι ένα όχημα που θα τον συναντήσει μετά τα σαράντα. Είναι ένα όχημα...ένα όχι απέναντι στη ζωή που έζησε, αλλά και θα ζήσει. Οι αιτίες λίγο πολύ γνωστές...επαγγελματική αστάθεια...ερωτική εγκατάλειψη...Το ερώτημα που εγείρεται είναι ποιες επιλογές θα πραγματοποιήσει στη συνέχεια (γιατί το κακό με τους άντρες είναι ότι βιώνουν μια ψυχολογική διαταραχή χωρίς να βρίσκουν τρόπο να την εκφράσουν, άρα και να την καταπολεμήσουν......άντρας: το ον που δεν εκτονώνει εύκολα τα πάθη του...)
Ο Χουάν Μαρία Μπράουσεν είναι ο σαραντάρης στο μυθιστόρημα του Ονέτι. Ζει στο Μπουένος Άιρες και είναι διαφημιστής στο επάγγελμα, άρα και με μια δόση επαγγελματικής δημιουργικότητας στο χώρο της κατανάλωσης. Η οικονομική κρίση χτυπά την πόρτα της επιχείρησης στην οποία εργάζεται και η επιχείρηση του δείχνει την πόρτα της εξόδου. Η γυναίκα του Μπράουσεν άρρωστη από μια ασθένεια του μαστού, μια...γυναικεία ασθένεια...χωρίς επομένως την ανάλογη κατανόηση και συμπαράσταση από την πλευρά του άντρα της...τον εγκαταλείπει...βρίσκει το ηθικό σθένος να τον αφήσει και να επιστρέψει στην πατρική της εστία.
Και ο Μπράουσεν εγκαταλελειμμένος και μόνος επιλέγει τη φυγή από την πραγματικότητα. Ποια πραγματικότητα; Την καθημερινότητα...Και δημιουργεί δύο παράλληλους κόσμους στους οποίους και εισχωρεί.Ο ένας κόσμος είναι μια καινούργια σχέση που δημιουργεί με την γυναίκα του διπλανού διαμερίσματος. Είναι η γυναίκα που ακούει τις κινήσεις της, που αφουγκράζεται το σώμα της, μια και μόνο ένας τοίχος τον χωρίζει από αυτήν. Μια γυναίκα όμως ελευθέρων ηθών...ανοιχτή και ανεκτική στους άντρες. Ο κόσμος όμως αυτός προκαλεί σύγχυση για έναν άντρα και μοιραία γκρεμίζεται...Ο άλλος κόσμος είναι αυτός της πνευματικής δημιουργίας, της μυθιστορηματικής δημιουργίας. Ο Μπράουσεν για τις ανάγκες ενός κινηματογραφικού σεναρίου δημιουργεί ένα φανταστικό χαρακτήρα, έναν ήρωα, τον Ντίας Γκρέι. Ένας ψεύτικος ήρωας που όμως τελικά αυτονομείται και αποδεικνύεται πιο αληθινός και πιο δυνατός από τους ... πραγματικούς ανθρώπους. 
Ο άνθρωπος τελικά αυτό που αναζητά δεν είναι τόσο το πραγματικό, όσο ένα χώρο στον οποίο θα αισθάνεται δημιουργός και κυρίαρχος...ένας άλλος άνθρωπος. Αναζητά μια σύντομη ζωή μέσα στη ζωή του, ένα μυθιστόρημα μέσα στο μυθιστόρημα, μια αυταπάτη. Μόνο που η σύντομη ζωή αποδεικνύεται πιο μόνιμη από την πραγματική ζωή και τα φανταστικά πλάσματα αποκτούν τόση δύναμη που στο τέλος εκτοπίζουν και τον ίδιο το δημιουργό.

Σάββατο, 6 Σεπτεμβρίου 2014

"Οι γάμοι του Ουρανού και της Κόλασης" William Blake

Όταν δεν έχω χρόνο στη διάθεσή μου, διαβάζω ποίηση ... λόγος λιτός, συμπυκνωμένος...απόμακρος... τι καλύτερο από τις παροιμίες της Κόλασης του ρομαντικού άγγλου ποιητή (1757-1827)  William Blake...

Παροιμίες της Κόλασης

Τον καιρό της σποράς μάθαινε, τον καιρό του θερισμού δίδασκε, τον  χειμώνα απολάμβανε.
Οδήγησε το κάρο και το αλέτρι σου πάνω από τα κόκαλα των νεκρών.
Ο δρόμος της υπερβολής καταλήγει στο παλάτι της σοφίας.
Η Σύνεση είναι μια πλούσια άσχημη γεροντοκόρη, που την φλερτάρει η Ανικανότητα.
Αυτός που επιθυμεί αλλά δεν πράττει, γεννάει την πανούκλα.
Το κομμένα σκουλήκι δίνει άφεση στο αλέτρι.
Ρίξε στο ποτάμι εκείνον που αγαπάει το νερό.
Ο ηλίθιος δεν βλέπει το ίδιο δέντρο που βλέπει ο σοφός.
Αυτός που το πρόσωπό του δεν αναδίδει φως, δεν θα γίνει ποτέ άστρο.
Η Αιωνιότητα είναι ερωτευμένη με τους καρπούς του χρόνου.
Η εργατική μέλισσα δεν έχει καιρό για θλίψη.
Τις ώρες της τρέλας τις μετράει το ρολόι∙ της σοφίας όμως, κανένα ρολόι  δεν μπορεί να τις μετρήσει.
Οι τροφές που χορταίνουν δεν πιάνονται με δίχτυ ή παγίδα.
Την κακή χρονιά βγάλε το τεφτέρι, το ζύγι και το μέτρο.
Κανένα πουλί δεν ανεβαίνει στα ύψη, αν πετάει με τις δικές του φτερούγες.
Το νεκρό κορμί δεν παίρνει εκδίκηση για τις πληγές του.
Η πιο υψηλή πράξη είναι να επιδιώκεις μιαν άλλη.
Αν ο τρελός επέμενε στην τρέλα του θα γινόταν σοφός.
Η τρέλα είναι ο μανδύας της απάτης.
Η Ντροπή είναι ο μανδύας της Έπαρσης.
Οι Φυλακές είναι χτισμένες με τις πέτρες του Νόμου, τα Πορνεία με τους               πλίνθους της Θρησκείας.
Η έπαρση του παγωνιού είναι η δόξα του Θεού.
Η λαγνεία του τράγου είναι η γενναιοδωρία του Θεού.
Η οργή του λιονταριού είναι η σοφία του Θεού.
Η γύμνια της γυναίκας είναι το έργο του Θεού.
Η υπερβολική λύπη γελάει. Η υπερβολική χαρά θρηνεί.
Ο βρυχηθμός των λιονταριών, το ουρλιαχτό των λύκων, το μάνιασμα της ταραγμένης θάλασσας και το σπαθί του ολέθρου είναι κομμάτια της αιωνιότητας, πολύ μεγάλα για το μάτι του ανθρώπου.
Η αλεπού καταριέται το δόκανο, όχι τον εαυτό της.
Οι χαρές γονιμοποιούν. Οι λύπες γεννούν.
Ο άντρας ας φορέσει το τομάρι του λιονταριού, η γυναίκα την προβιά του Αμνού.
Το πουλί μια φωλιά, η αράχνη έναν ιστό, ο άνθρωπος την φιλία.
Ο τρελός με το αυτάρεσκο χαμόγελο και ο σκυθρωπός βαρύθυμος τρελός  μια μέρα θα νομιστούν σοφοί∙ για όλους, ράβδος.
Αυτό που σήμερα είναι αποδεδειγμένο, κάποτε δεν ήταν παρά γέννημα της φαντασίας.
Ο αρουραίος, ο ποντικός, η αλεπού, ο λαγός βλέπουν τις ρίζες∙ το λιοντάρι, η τίγρη, το άλογο, ο ελέφαντας βλέπουν τους καρπούς.
Η στέρνα περιέχει∙ η κρήνη ξεχειλίζει.
Μια σκέψη γεμίζει το άπειρο.
Λέγε πάντα ελεύθερα την γνώμη σου και ο τιποτένιος θα σε αποφύγει.
Ό,τι πιστευτό, είναι μια εικόνα της αλήθειας.
Ο αετός δεν έχασε ποτέ του τόσο χρόνο, όσο τότε που βάλθηκε να μάθει απ’ το κοράκι.
 Η αλεπού προνοεί για τον εαυτό της, αλλά ο Θεός προνοεί για το λιοντάρι.
Το πρωί να σκέφτεσαι. Το μεσημέρι να πράττεις. Το βράδυ να τρως. Την νύχτα να
κοιμάσαι.
Αυτός που αφέθηκε να τον εξαπατήσεις, σε γνωρίζει.
Όπως το αλέτρι υπακούει στις λέξεις, έτσι και ο Θεός ανταμείβει τις προσευχές.
Οι τίγρεις της οργής είναι σοφότερες από τα άλογα της μάθησης.
Από το στάσιμο νερό να περιμένεις δηλητήριο.
Ποτέ δεν θα μάθεις τι είναι αρκετό, αν δεν μάθεις τι είναι περισσότερο από αρκετό.
Ν’ ακούς τις κατηγόριες του τρελού. Είναι βασιλικός τίτλος!
Τα μάτια της φωτιάς, τα ρουθούνια του αέρα, το στόμα του νερού, τα γένια της γης.
Ο άτολμος, είναι τολμηρός στον δόλο.
Η μηλιά δεν ρωτάει ποτέ την οξιά πώς να μεγαλώσει∙ ούτε το λιοντάρι το άλογο πώς να κυνηγήσει.
Ο ευγνώμων αποδέκτης χαίρεται πλούσια σοδειά.
Αν άλλοι δεν ήταν ανόητοι, θα ‘πρεπε να ‘μασταν εμείς.
Η ψυχή της γλυκιάς ηδονής, ποτέ δεν μιαίνεται.
Όταν κοιτάζεις έναν Αετό, κοιτάζεις ένα μέρος του Πνεύματος.
 Ύψωσε το βλέμμα σου!
Όπως η κάμπια διαλέγει τα πιο όμορφα φύλλα για ν’ αποθέσει τ’ αυγά της,  έτσι και ο παπάς εξαπολύει την κατάρα του πάνω στις πιο όμορφες χαρές.
Για να γεννηθεί ένα αγριολούλουδο χρειάζεται τοκετός αιώνων.
Η κατάρα τονώνει∙ η ευχή χαλαρώνει.
Το καλύτερο κρασί είναι το πιο παλιό, το καλύτερο νερό είναι το πιο φρέσκο.
Οι προσευχές δεν οργώνουν! Οι ύμνοι δεν θερίζουν!
Οι χαρές δεν γελούν! Οι θλίψεις δεν κλαίνε!
Το κεφάλι Ευγένεια, η καρδιά Πάθος, τα γεννητικά όργανα Ομορφιά, τα χέρια και τα πόδια Αναλογία.
Ότι ο αέρας για το πουλί ή η θάλασσα για το ψάρι, το ίδιο και η καταφρόνια για τον αξιοκαταφρόνητο.
Το κοράκι θα ήθελε όλα να είναι μαύρα∙ η κουκουβάγια όλα να είναι λευκά.
Το Σφρίγος είναι Ομορφιά.
Η Πρόοδος φτιάχνει ίσιους δρόμους∙ αλλά οι ανώμαλοι δρόμοι χωρίς την Πρόοδο, είναι οι δρόμοι της Ιδιοφυϊας.
Καλύτερα να πνίξεις ένα μωρό στην κούνια του, παρά να τρέφεις ανικανοποίητους
πόθους.
Εκεί που απουσιάζει ο άνθρωπος, η φύση είναι στείρα.
Η Αλήθεια δεν μπορεί να ειπωθεί έτσι που να είναι κατανοητή, αλλά όχι πιστευτή.
Φτάνει! ή περισσεύει.